sobota, 27 maja 2017

Papiernicza, Kolejowa i Wodociągowa- wieże ciśnień w Koszalinie



Przyjechaliśmy do Muzeum w Koszalinie trochę spóźnieni, jednak powitano nas bardzo entuzjastycznie. Podczas otwarcia był koncert dwóch młodych gitarzystek. Atmosfera w Galerii Antresola była niepowtarzalna. Przybył Prezydent Koszalina i kilku fotoreporterów. Goście zaciekawieni naszymi pracami i technikami malarskimi zadawali dużo pytań, dzięki czemu w krótkim czasie poznaliśmy kilka fajnych osób z koszalińskiego środowiska artystycznego. 


fotorelacja z wernisażu: http://pinatagroup.com/2017/05/18/real-3/

Wal Jarosz i Dana Jurszewicz razem z Gretą Garbowską zabrali nas na pyszny nadbałtycki obiad i spacer po plaży w Mielnie. Greta  razem z Muffiną zafundowały nam nocną przejażdżkę po mieście śladami wież ciśnień oraz innych szczególnych zabytków. Dostaliśmy mapy i cały plan na zwiedzanie okolicy.  W cudownej atmosferze tonęliśmy wspólnie w jej imponującej kolekcji albumów dotyczących sztuki oraz Koszalina popijając przy tym szlachetne trunki. Poznaliśmy ciekawą historię miasta, które niegdyś nazywano Köslin. Później udaliśmy się na nocleg- dzięki uprzejmości Grety i Pana Andrzeja Ziemińskiego- w filii lokalnej biblioteki.
.


fot. Alicja Wieczorek
Kolejnego dnia wybraliśmy się na spotkanie z dyrektorem koszalińskich wodociągów, Panem Ryszardem Brodą, który okazał się niezwykle miłym człowiekiem i wielkim pasjonatem przemysłu wodnego. Umówił nas na zwiedzanie Muzeum Wody, które zazwyczaj jest niedostępne dla turystów. Zaraz potem, obdarowani albumami na temat wodociągów, w których znaleźliśmy wszystkie tutejsze wieże ciśnień, poszliśmy na spotkanie z Walem i Daną w nowoczesnym ratuszu. Zobaczyliśmy wystawy indywidualne malarstwa- Wala Jarosza i Andrzeja Słowika, oraz interesującą wystawę fotografii. Potem zwiedziliśmy wystawę Dwurnika w Bałtyckiej Galerii Sztuki Centrum Kultury 105 w Koszalinie oraz ekspozycję mixmedialną prac lokalnych seniorów-entuzjastów. Na koniec wybraliśmy się do Muzeum wody, gdzie pan Adam Zelik oprowadził nas po całej ekspozycji. Późne popołudnie spędziliśmy na plaży w Łazach. 



MUZEUM WODY
.
fot. Katarzyna Wendland
fot. Alicja Wieczorek













fot. Katarzyna Wendland

fot. Katarzyna Wendland


fot. Alicja Wieczorek
fot. Alicja Wieczorek


fot. Katarzyna Wendland

fot. Katarzyna Wendland


fot. Grzegorz Wawrzyńczak
fot. Grzegorz Wawrzyńczak

fot. Grzegorz Wawrzyńczak

fot. Grzegorz Wawrzyńczak
fot. Alicja Wieczorek
fot. Katarzyna Wendland
fot. Grzegorz Wawrzyńczak


fot. Katarzyna Wendland



fot. Alicja Wieczorek
fot. Alicja Wieczorek
fot. Alicja Wieczorek  Piękny teren należący do Koszalińskich Wodociągów, podobno odwiedzają go dzikie zwierzęta.



KOLEJOWA WIEŻA CIŚNIEŃ

fot. Alicja Wieczorek


Dopiero następnego dnia udaliśmy się szlakiem wież, które szczegółowo opisała na mapie Greta. Pierwszą odwiedziliśmy wieżę kolejową usytuowaną koło Dworca Głównego.  Kiedyś była tu kafejka o nazwie "BAR BASZTA" Obecnie wokół wieży piętrzą się śmieci i zbite szkła. Wieża jest betonowa, na planie sześciokąta, o przybrudzonej, beżowej elewacji z białym obramowaniem okien i takimiż pasami dzielącymi pionowo i poziomo płaszczyzny elewacji budynku. Obiekt otaczają gęste korony drzew, co utrudniło nam fotografowanie.
Na dworcu zauważyliśmy ciekawe realizacje sgraffito.

fot. Katarzyna Wendland

fot. Katarzyna Wendland

fot. Katarzyna Wendland


fot. Grzegorz Wawrzyńczak
fot. Alicja Wieczorek




PAPIERNICZA WIEŻA CIŚNIEŃ

fot. Grzegorz Wawrzyńczak
 Kolejną odwiedzoną wieżą był obiekt należący niegdyś do starej papierni. Greta opowiedziała nam historię, że budynek miał zostać oddany Hasiorowi na pracownię, jednak artysta odmówił nie wyobrażąjąc sobie życia z dala od gór. Obecnie obiekt znajduje się w fatalnym stanie. Miła pani  wpuściła nas na zamknięty teren obiektu. Liczyliśmy, że uda się zrobić w tej pięknej wieży wystawę. Niestety właz został zamurowany, a budynek wygląda na bardzo uszkodzony i zaśmiecony. Zaraz potem wybraliśmy się zobaczyć rzeźbę Hasiora mieszczącą się obok Politechniki Koszalińskiej- PŁONĄCE PTAKI.
fot. Alicja Wieczorek

Więcej o papierni tutaj: http://www.ssbros.stsystem.pl/poszukiwania/podziemia/95-papiernia-3


fot. Grzegorz Wawrzyńczak
fot. Grzegorz Wawrzyńczak

fot. Alicja Wieczorek
fot. Grzegorz Wawrzyńczak

fot. Alicja Wieczorek
fot. Alicja Wieczorek

fot. Katarzyna Wendland

fot. Katarzyna Wendland

fot. Katarzyna Wendland

fot. Katarzyna Wendland


fot. Alicja Wieczorek
fot. Alicja Wieczorek

fot. Alicja Wieczorek

fot. Alicja Wieczorek



 .
PŁONĄCE PTAKI WŁADYSŁAWA HASIORA

Każdy zna Płonące Ptaki Hasiora, ale nie każdy wie, że znajdują się w Koszalinie. Bardzo ucieszyliśmy się, że możemy zobaczyć je z bliska. Błękit, którym pomalowano metalowe konstrukcje wręcz zlewał się z bezchmurnym niebem. Dzieło jest pięknie usytuowane na wzgórzu, tuż obok budynku Politechniki. Miejsce stanowi plenerowy punkt spotkań mieszkańców i wspaniałą atrakcję artystyczno-turystyczną dla takich miłośników twórczości Hasiora jak my.


fot. Alicja Wieczorek



fot. Alicja Wieczorek




fot. Alicja Wieczorek

fot. Alicja Wieczorek
fot. Alicja Wieczorek





WODOCIĄGOWA WIEŻA CIŚNIEŃ- JEDNA Z NAJSTARSZYCH W POLSCE


fot. Alicja Wieczorek
Na koniec zostawiliśmy sobie prawdziwą perełkę- zupełnie niepozorną, najmniejszą z koszalińskich wież mieszczącą się na tzw. wzgórzu chełmskim. Jest to również jedna z najstarszych wież w Polsce! Obiekt jest niesamowity i co najlepsze- mogliśmy bez trudu wejść do środka. Podobno miasto przekazało budynek harcerzom, ale nie wygląda jakby podjęto jakiekolwiek próby ratowania obiektu. Wieża nie posiada klasycznego zbiornika- jest pierwszą tego typu budowlą, którą zwiedzaliśmy. Wchodząc do wieży przeżyliśmy szok. Schodami wspięliśmy się na pierwsze piętro, skąd dwa otwory prowadzą do dwóch bliźniaczych pomieszczeń. Tu trzeba było zejść schodami w dół, tak jakby znów do parteru, lub może głębiej, do piwnicy, by znaleźć się w jednej z dwóch komnat o łukowych sklepieniach, z prostymi betonowymi kolumnami. W każdej płaszczyźnie sufitu widać było zardzewiały metalowy otwór- wylot rury. Na ziemi zastaliśmy warstwy brudu, popiołu i śmieci. Cała podłoga okazała się mokra, przesiąknięta zgnilizną. Znajdując się tu, w egipskich ciemnościach, z latarkami na głowach widzieliśmy parę wydobywającą się z naszych ust, a każde słowo zwielokrotnione było budzącym dreszcz echem. Miejsce obecnie nie nadaje się do niczego. Możemy mieć nadzieję, że harcerze dobrze zaopiekują się obiektem i odratują pozostałości tego interesującego zabytku.
.
fot. Katarzyna Wendland
fot. Katarzyna Wendland
fot. Alicja Wieczorek











fot. Alicja Wieczorek

fot. Alicja Wieczorek

fot. Alicja Wieczorek



















fot. Katarzyna Wendland

fot. Alicja Wieczorek
fot. Alicja Wieczorek


fot. Katarzyna Wendland

fot. Katarzyna Wendland


fot. Alicja Wieczorek

fot. Alicja Wieczorek

fot. Alicja Wieczorek

fot. Alicja Wieczorek

fot. Alicja Wieczorek

fot. Alicja Wieczorek



fot. Alicja Wieczorek



fot. Alicja Wieczorek

fot. Alicja Wieczorek

fot. Alicja Wieczorek
fot. Alicja Wieczorek